“ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിൽ സഭകൾ തന്നെ അന്യരാകുമ്പോൾ”, ജെയിംസ് കൂടൽ എഴുതുന്നു

ജെയിംസ് കൂടൽ

അയൽക്കാരനെ സഹോദരനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണമെന്ന് പഠിപ്പിച്ച ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിലുള്ളവർ പരസ്പരം ശത്രുക്കളാകുന്നുവോ?

ക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചത് സ്നേഹമായിരുന്നു. ക്ഷമയായിരുന്നു. കരുണയായിരുന്നു. ശത്രുവിനോടുപോലും നന്മ ചെയ്യണമെന്നായിരുന്നു സന്ദേശം. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സഭകളും സ്ഥാപനങ്ങളും തന്നെ പരസ്പരം അന്യരാകുന്ന കാഴ്ചകൾ വിശ്വാസ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ വലിയ ചോദ്യമാണ് ഉയർത്തുന്നത്.

ഒരേ ക്രിസ്തു. ഒരേ സ്നേഹസന്ദേശം. പക്ഷേ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്രയും അകലം?

സഭകൾ തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ പുതിയ കാര്യമല്ല. ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യങ്ങളും ആചാരവ്യത്യാസങ്ങളും വിശ്വാസ വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലെ ഭിന്നതകളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ വ്യത്യാസം വൈരമായി മാറുമ്പോഴാണ് പ്രശ്നം.

ക്രിസ്തു പഠിപ്പിച്ചത് “അയൽക്കാരനെ നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ സ്നേഹിക്കണം” എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ സ്വന്തം സഹോദര സഭയെ തന്നെ അന്യനായി കാണുകയും, പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും, അധികാരത്തിനും സ്വത്തിനും സ്ഥാനത്തിനും വേണ്ടി പോരാടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ചോദ്യം ഉയരും—ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശം എവിടെയാണ്?

അന്യന്റെ വസ്തു മോഹിക്കരുത്

പത്ത് കല്പനകളിലെ “അന്യന്റെ വസ്തു മോഹിക്കരുത്” എന്ന സന്ദേശം വെറും വ്യക്തിയുടെ സ്വത്തിനെക്കുറിച്ചുള്ളതല്ല. മറ്റൊരാളുടെ അവകാശത്തെയും സ്ഥാനത്തെയും സ്വാധീനത്തെയും സ്വന്തമാക്കാനുള്ള മോഹത്തെയും അത് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

സഭാ തർക്കങ്ങൾ പലപ്പോഴും വിശ്വാസത്തിന്റെ പേരിൽ ആരംഭിച്ചാലും പിന്നിൽ സ്വത്ത്, അധികാരം, ഭരണാവകാശം, സ്ഥാപന നിയന്ത്രണം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ ഉയർന്നുവരുമ്പോൾ വിശ്വാസത്തിന്റെ മുഖം മങ്ങിപ്പോകുന്നു.

സ്വത്തിനുവേണ്ടി സഹോദരൻ സഹോദരനെതിരെ നിൽക്കുമ്പോൾ, അൾത്താരയിലെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ചിത്രം എന്താണ് പറയുന്നത്?

സഭ ആരുടേത്?

സഭ ഒരു വ്യക്തിയുടെയോ ഒരു പുരോഹിതന്റെയോ സ്വകാര്യ സ്വത്തല്ല. അത് വിശ്വാസികളുടെ കൂട്ടായ്മയാണ്.

വിശ്വാസികളുടെ സംഭാവനകൊണ്ടും അധ്വാനത്താലും തലമുറകളുടെ ത്യാഗത്താലും ഉയർന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ അധികാരമത്സരങ്ങളുടെ വേദിയാകരുത്.

ആരുടേതാണ് പള്ളി എന്ന ചോദ്യത്തേക്കാൾ വലിയ ചോദ്യം:

ആർക്കുവേണ്ടിയാണ് പള്ളി?

ഉത്തരം വ്യക്തമാണ് ,മനുഷ്യനുവേണ്ടി. ദൈവസ്നേഹം അനുഭവിക്കാനും മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കാനും മനുഷ്യനെ പഠിപ്പിക്കാനാണ് സഭ.

വിമർശകൻ ശത്രുവല്ല

സഭയ്ക്കുള്ളിൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന വിശ്വാസിയെ ശത്രുവായി കാണുന്ന പ്രവണതയും അവസാനിക്കണം.

ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവൻ വിശ്വാസവിരോധിയല്ല.
കണക്കു ചോദിക്കുന്നവൻ മതവിരോധിയല്ല.
അനീതിക്കെതിരെ സംസാരിക്കുന്നവൻ സഭയുടെ ശത്രുവല്ല.

സത്യത്തിനുവേണ്ടി ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാനുള്ള ധൈര്യമാണ് ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ ആത്മീയ പക്വത.

തെറ്റ് സംഭവിച്ചാൽ മറച്ചുവയ്ക്കുന്നതിനേക്കാൾ സമ്മതിക്കുന്നതാണ് ക്രിസ്തീയത. ആരോപണം ഉയർന്നാൽ വ്യക്തിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സത്യം അന്വേഷിക്കുന്നതാണ് നീതി.

പുരോഹിതനും സ്ഥാപനവും

പത്ത് കല്പനകൾ വിശ്വാസികൾക്ക് പഠിപ്പിക്കുന്ന പുരോഹിതനും അതേ കല്പനകൾക്ക് ഉത്തരവാദിയാണ്.

“കള്ളസാക്ഷ്യം പറയരുത്” പുരോഹിതനും ബാധകം.
“മോഷ്ടിക്കരുത്” പുരോഹിതനും ബാധകം.
“അന്യന്റെ വസ്തു മോഹിക്കരുത്” പുരോഹിതനും ബാധകം.
“അയൽക്കാരനെ സ്നേഹിക്കണം” മതസ്ഥാപനത്തിനും ബാധകം.

പദവി ഒരാളെ നിയമത്തിന് മുകളിലാക്കുന്നില്ല. മതവസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് ഒരാൾ തെറ്റിന് അതീതനാകുന്നില്ല.

ആത്മീയ നേതൃത്വം അധികാരമല്ല; ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭകൾ വീണ്ടും സഹോദരങ്ങളാകണം

വ്യത്യാസങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ വ്യത്യാസങ്ങൾക്കിടയിലും പരസ്പരം ബഹുമാനിക്കാൻ കഴിയണം.

ഒരേ സമൂഹത്തിലെ മനുഷ്യരെ മതത്തിന്റെ പേരിൽ വിഭജിക്കുന്നതിനു പകരം, അവരെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയാണ് സഭയുടെ ദൗത്യം.

സ്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ അവസാനിക്കണം.
അധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള മത്സരങ്ങൾ അവസാനിക്കണം.
പരസ്പര അപമാനങ്ങൾ അവസാനിക്കണം.
വിശ്വാസികളെ വിഭാഗങ്ങളാക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം അവസാനിക്കണം.

ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിൽ നിൽക്കുന്ന സഭകൾ ആദ്യം പരസ്പരം സഹോദരങ്ങളാകണം.

അപ്പോഴേ “അയൽക്കാരനെ സഹോദരനെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കണം” എന്ന വാക്കിന് അർത്ഥമുണ്ടാകൂ.

അല്ലെങ്കിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ചിത്രം അൾത്താരയിൽ ഉണ്ടാകും; പക്ഷേ ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്ദേശം സഭയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല.

അവസാനം ചോദിക്കേണ്ടത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു ചോദ്യം:

ക്രിസ്തുവിനെ പിന്തുടരുന്ന സഭകളാണോ നമ്മുടേത്, അതോ ക്രിസ്തുവിന്റെ പേരിൽ സ്വന്തം അധികാരവും സ്വത്തും സംരക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളോ?

ഉത്തരം ഓരോ പുരോഹിതനും ഓരോ മതസ്ഥാപനവും ഓരോ വിശ്വാസിയും സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയോട് ചോദിക്കേണ്ടതാണ്.

ക്രിസ്തു മതിലുകൾ പണിയാൻ വന്നതല്ല. മനുഷ്യർക്കിടയിലെ മതിലുകൾ തകർക്കാനാണ് വന്നത്.

അതിനാൽ ഇന്ന് സഭകൾക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമുള്ളത് പുതിയ അധികാരമല്ല പഴയ ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിന്റെ തിരിച്ചുവരവാണ്.